انت سر النبى و الصنو و ابن ال * عم و الصهر و الاخ المستجاد « 170 » لو رأى مثلك لآخا * ه و الا فاخطأ الانتقاد « 171 » آن حضرت پس از هجرت نيز ميان مهاجران و انصار پيوند برادرى برقرار كرد كه تفصيل آن در جاى خود خواهد آمد ( ان شاء اللّه ) . هجرت به مدينه چون آن هفتاد نفر مذكور از نزد رسول خدا ( ص ) رفتند آن حضرت از بيعت آنان بسيار خرسند شد زيرا خداوند ، افرادى پشتيبان و جنگجو و دلير و صاحب تجهيزات را براى او فراهم كرده بود . گرفتاريها و دشواريهايى كه مشركان در سر راه مسلمانان ايجاد مىكردند روزبه‌روز افزايش مىيافت . از اين رو پيامبر ( ص ) به مسلمانان رخصت داد به مدينه هجرت كنند . مسلمانان به مدينه رفتند و در خانه‌هاى انصار منزل گرفتند . مسلمانان مدينه مهاجران را پناه دادند و ياريشان كردند و ميان خود و آنان مساوات برقرار نمودند . بدين ترتيب جز شمار اندكى از مسلمانان كس ديگرى در مكه نمانده بود . ماجراى غار و خفتن على ( ع ) بر بستر پيغمبر ( ص ) چون مشركان متوجه هجرت مسلمانان به مكه شدند ، در دار الندوه گرد آمدند تا دربارهء رسول خدا ( ص ) توطئه‌اى طرح كنند . آنان تشكيل اين جلسه را ميان خود محرمانه اعلان كردند . عاص بن وائل و امية بن خلف آغاز به سخن كردند و گفتند : بايد جايگاهى بسازيم و محمد را در آن زندانى كنيم و اجازه ندهيم كسى او را نجات دهد و اندكى نان و آب به او بدهيم و بدين وسيله او را تا زمان مرگ در اين زندان نگاهدارى كنيم . يكى از ميان جمع با شنيدن اين سخنان گفت : اين نظر مطلوب نيست زيرا اگر شما چنين كارى كنيد ، دوستان و هم‌سوگندان او از اين امر آگاه مىشوند و در مواسم و ماه‌هاى حرام بدين جا مىآيند و او را از چنگ شما رهايى مىدهند . آنگاه عتبه و ابو سفيان نظر دادند كه بايد شترى چموش اختيار كنيم و محمد را دست بسته بر آن بنشانيم و سپس با نوك نيزه شتر را رم بدهيم تا او را تكه‌تكه كند . اما يكى از صاحب‌نظران اين جلسه گفت : اما اگر شتر او را سالم به برخى از قبايل برد و او در آنجا با جادو و بيان خويش دلهاى آنها را تسخير كرد و مردم به دو گراييدند و قبايل دعوتش را پاسخ

--> ( 170 ) تو روح پيامبر و همريشه و پسر عمو و داماد و برادر فداكارى . ( 171 ) اگر او ( پيامبر ) كس ديگرى را چون تو ديده بود ، هرآينه او را به برادرى مىگرفت و گرنه در گزينش خطا كرده بود .